Söyleyecek o kadar çok söz var ki... Ama insan bazen susmak zorunda kalıyor. Çünkü yaşananı anlamlandırmak, kabul etmek, hatta kelimelere dökmek bile zor.

Bir çocuk, başka bir çocuğun canına nasıl kasteder?

Bu, sıradan bir kavga değil. Bir anlık öfke, bir tartışma ya da çocukça bir anlaşmazlık hiç değil. Ortada bir çocuğun hayatını hedef alan, geri dönüşü olmayan bir şiddet var. Ve insanın aklına ister istemez aynı soru geliyor: Biz nerede yanlış yaptık?

Kafamda onlarca soru dolaşıyor. Bir çocuk, pompalı tüfeğe nasıl ulaşabiliyor? Diyelim ki bir şekilde ulaştı; bu silahı nasıl kullanmayı biliyor? Nereden öğrendi? Kim öğretti? Daha da önemlisi, bir çocuğun zihninde başka bir çocuğun hayatına son verme düşüncesi nasıl oluşuyor?

Bütün bu soruların cevabını yalnızca olayın yaşandığı güne bakarak bulamayız. Çocukları yalnızca okulda yetiştirmiyoruz. Onlar aileden, çevreden, internetten, sosyal medyadan, izledikleri görüntülerden ve gördükleri davranışlardan öğreniyor. Şiddetin sıradanlaştırıldığı, silahın güç göstergesi gibi sunulduğu, öfkenin kontrol edilmek yerine beslenebildiği bir ortamda çocukların ne gördüğünü daha fazla sorgulamak zorundayız.

Bugün bir okulun kapısında yaşanan bu facia, aslında hepimize çok ağır bir soru soruyor: Çocuklarımızı gerçekten koruyabiliyor muyuz? Bir çocuğun eline silah geçebiliyorsa, bir başka çocuğun hayatı birkaç saniyede kararıyorsa, artık sadece "neden oldu?" sorusunu değil, "buna nasıl izin verdik?" sorusunu da sormalıyız.

Çünkü bazı acılar unutulmamalı; ders çıkarılmalı.

Okul kapısından kim, nasıl, hangi denetimden geçerek içeri girebiliyor? Elinde bir tüfek bulunan bir kişi, öğrenciyi hedef alana kadar nasıl fark edilmiyor? Eğer böyle bir silah okulun kapısından içeri kadar girebiliyorsa burada ciddi bir güvenlik zafiyetini konuşmak zorundayız.

Okullar çocuklarımızın en güvenli olması gereken yerlerdir. Öğrencilerimizin korkuyla değil, güven duygusuyla okula gitmesi gerekir.

Bu nedenle artık beklemek istemiyoruz. Tüm okulların girişlerinde yeterli ve nitelikli güvenlik önlemleri alınmasını, gerekli personelin görevlendirilmesini ve bu konuda hızlı, kesin ve uygulanabilir kararlar çıkarılmasını istiyoruz.

Çünkü söz konusu olan çocuklarımızın hayatıysa, alınacak önlemlerin ertelenmemesi gerekir.

Bir daha "Neden önlem alınmadı?" dememek için bugün harekete geçmeliyiz...