"İş işten geçmeden her ailede en az 3 çocuk olmalı. Nüfusumuz ne kadar artarsa o kadar güçlü olacağız, bundan emin olun..."

Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan bu sözlerini 2009'da Başbakan olduğu dönemlerde dillendirmişti. Yıllar geçti, Cumhurbaşkanı Erdoğan bu söyleminden vazgeçmedi. Vazgeçmemekle kalmadı, çocuk çağrısında çıtayı yükseltti. Uzun zamandır en az 3 çocuk tavsiyesi veren Erdoğan, son olarak "Niye en az 4 çocuk olmasın, 5 olmasın?" dedi.

Türkiye'de son yılların en çok tartışılan konularından biri, hükümetin sürekli dillendirdiği "en az üç çocuk" söylemi. Çocuk elbette güzeldir, aileyi büyütmek güzeldir... Ama bir de bunların yanında hayatın gerçekleri var. Ülkenin hatırı sayılır kesiminin asgari ücretle çalıştığını düşünürsek, hükümetin 3 çocuk söylemi biraz yavan kalıyor gibi. Çünkü maalesef bu ülkede çocuk büyütmek artık lüks bir faaliyet.

Ekranlara çıkıp "En az 3 çocuk yapın" diyen yetkililer belki de kreş fiyatını hiç duymamış, kiraların semtlere göre 20-30 binlerden başladığını bilmiyor; ya da biliyor ama görmezden geliyor.

Bu şartlarda üç çocuk mu?
Matematik bile "Yapmayın" diyor.

Ama sorun şu: Bu öneriler hayatın içinden değil, hayatın dışından geliyor.

Bir anne olarak sabah işe gitmeden önce çocuğunun beslenme çantasını hazırlayan, akşam eve gelip yorgun argın yine ona koşan, ay sonunu hesaplayarak yaşayan kimse bu söylemleri ciddiye almıyor artık.

Çünkü gerçek hayat çok farklı: Hayat pahalı, çocuk büyütmek daha da pahalı!

Devletin görevi insanlara çocuk yapmalarını söylemek değil, insanların çocuk yapabilecek koşullarda yaşamasını sağlamak olmalı. Kira fiyatları düzenlenmeli, kreşler erişilebilir olmalı, çalışma saatleri aileyi boğmamalı. Kadın işten çıktığında çocuğunu alıp eve dönerken "Acaba yarın nasıl olacak?" diye düşünmemeli.

Çünkü modern çağın bize dayattığı dünyada kadınlar çocuk sahibi olmak istemiyor değil; sadece herkes çocuğunu keyifle büyütmek istiyor.

Bugünkü ekonomik tabloyla bırakın üç çocuğu, tek çocuğu yetiştirmek yeterince zor. Belki de aramızdaki en büyük fark şu: Biz çocuk büyütmeye çalışıyoruz ama devlet çocuk sayımızı büyütmeye çalışıyor.

Ve iç sesimiz çoğu zaman yükselen üç çocuk söylemlerinize "En az üç maaş verin o zaman." diyor.

Biz çocuk sahibi olmak istemiyor değiliz; ama sizin üç çocuk hayalinizle bizim tek çocuk gerçekliğimiz arasında birkaç maaşlık bir açık var.