Hafıza-ı beşer nisyan ile maluldür.
Bazı konularda ne yazık ki, unutma özelliğimizi eleştiriyoruz.
Maalesef bu özelliğimiz başımıza çok iş açıyor.
Deprem gerçeğini ya yeni bir deprem olduğunda hatırlıyoruz ya da Temmuz ve Kasım depremlerinin yıldönümünlerinde. 
Binaların güvenliği de aynı şekilde.
İlginçtir, daha fazla para kazanma hırsıyla yapı güvenliğini ikinci plana atabiliyoruz.
Havamızın kıymetini de bilmiyoruz. 
Her gün maskeyle yaşamaya maruz kalsak da.
Doğanızın, yeşilin kıymetini önemsemiyoruz.
Unutuyoruz.
Dünya telaşı, daha fazla kazanma hırsı, hayatın inanılmaz hızı, bize asıl gerekli olanları unutturuyor.
Bir uyarı alana kadar bu iş böyle gidiyor.
Bir süre sonra da yine başa dönüyoruz.

İnsanların 20'li yaşlarını hatırladığı fotoğraflar aslında bize unuttuğumuz güzellikleri hatırlatıyor.
Bursa'nın daha nefes alınabilir bir kent olduğunu gösteriyor.
Yapı yoğunluğunun bu denli seviyelere çıkmadığı bir tablodan, arsa da olsa yeşil alanların yapıya dönüştürülmesinin  cazibesine kapıldığımız, kimi zaman trafiğin çileye dönüştüğü bir kentle karşı karşıya kaldığımızı hissediyoruz. 
Daha birçok örnek vermek mümkün.
Başlığımıza gelecek olursak...
Mudanya ve Gemlik sahillerinde ortaya çıkan görüntü hepimizin içini sızlatıyor.
Bir doğa olayı gibi görünse de kendimizi sorgulamamızı sağlıyor kısa süreliğine de olsa.
İşte bu noktada Nilüfer Deresi'ni hatırlatmak istiyoruz.
Bundan 20-30 sene belki biraz daha öncesinde balıkların tutulduğu, içinde yüzüldüğü hatta suyunun içilmeye yakın bir temizlikte olduğunu hep duyarız büyüklerimizden. 
Peki ya şimdi?
Sanayi atıkları, bazı bölgelerdeki evsel atıklar ve bakımsızlık ne yazık ki temel sorunlar.
Oysa Nilüfer Deresi Bursa'nın bir çekim merkezi olabilir. 
Mihraplı Parkı küçük bir örnek belki ama ortaya çıkan görüntü hepimizi heyecanlandırmıyor mu?
Nilüfer Deresi'nin temiz akması ile birlikte etrafı güzelliklerle donatılabilir mi?
Neden olmasın...
Yeter ki istensin.
Samimi bir şekilde. 
Ve unutulmasın. 
Unutulmaya başladığında yeniden hatırlansın.