Maçın analizini geçmeden Bursa'daki havayı aktarmakta fayda var.

Pazar sabahı saat 05.30

Milli maçın havasını soluyoruz. Eşimle birlikte biz de heyecana ortak olmak için Heykel'in yolunu tuttuk.

Karşılaşmanın başlamasına 1.5 saat var. Pazar sabahı o kadar erken saatte Bursa'da hiç alışık olmadığımız bir hareketlilikle karşılaştık..

Ay yıldızlı bayraklarını sallayarak önümüzden geçen araçlar, milli takım formaları ile Heykel'e doğru yürüyenler, Bursaspor başta olmak üzere, tuttukları takım forması ile yollara düşenler.

Dev ekranın kurulduğu Orhangazi Meydanına yaklaştıkça kalabalığın artmaya başladığını gördük.

Ne yalan söyleyiyim biz kendimize yer buluruz diye düşündük ama ne mümkün. Meydan hınca hınç dolu.

80 yaşında teyzeler, amcalar da oradaydı, 5-6 aylık çocuğu ile milli heyecana tanıklık etmek isteyen çiftler de, daha doğrusu 7'den 77'ye her kesimden Bursalı ay yıldızlıların heyecanına ortak olmak için Orhangazi Meydanı'ndaydı.

Gelenler yer bulamayınca farklı alternatifler bulmaya çalışıyor. Evet şehrin farklı bölgelerinde dev ekranlar kuruldu ama Heykel için kurulan ekran çok yetersiz kaldı. Abartmıyorum maçı izlemeye gelip de yer bulamayınca dönenenler mevcudun 4-5 katıydı...

Özetle, zor koşullarda izlediğimiz karşılaşmaya ilgi tahmin edilenin çok çok üstündeydi.

Hakikaten milletçe fazlasıyla Ay Yıldızlıları Dünya Kupasında izlemeyi özlemişiz.

24 yıllık hasret, az zaman değil.

Turnuvaya istediğimiz gibi başlayamadık.

Millilerimiz kadro kalitesi ile aslında D Grubu'nun favori ekiplerinden biri olarak gösteriliyordu.

Bireysel oyuncu kalitesine baktığımızda Avustralya'ya karşı kağıt üzerinde üstünlüğümüzü kimse inkar etmiyor. Lakin futbol takım oyunu. Taktik, teknik, güç, kondisyon...

Avustralya üst üste 6.kez Dünya Kupasına katılıyor. Yani bu tür turnuva maçlarına çok aşinalar.

Avustralya Teknik Direktörü Tony Popovic dersine çok iyi çalışmış, Takımın yapısı zaten fizik gücüne dayalı, disiplinli oyun üzerine kurulu.

Örümcek ağı gibi defans anlayışları var, avını oraya çekip, sonra yok ediyor...

Popoviç, milli takımımız hem bireysel bakımdan, hem oyun yapısı, hem de hücum varyasyonları olarak çözmüş ve oyuncularına da derslerini adeta ezberletmiş...

Avustralya'nın millilerimiz karşısında oyun aksiyonu şöyleydi; topu rakibe ver, defans bölgende oyunu daralt, kanat oyuncularına geniş alan bırakma, Hakan ve Arda'nın pas opsiyonlarını mümkün olduğunca azalt. Kaptığın topları hızlı bir şekilde hücum oyuncuları ile buluşturup gole git...

Maalesef Vincenzo Montella'nın bu karşılaşmada dersine iyi çalışmadığını gördük. Montella, net bir şekilde rakibinin kurduğu tuzağa düştü.

Bizi kendi sahalarında resmen boğan Avustralya'ya karşı ekstra hiçbir çözüm üretemedi.

Evet maç rakip sahada oynandı, direkten dönen şutumuz, kaçan pozisyonlarımız vardı ama Avustralya yakaladığı 3 pozisyonun 2'sini gole çevirdi yani eveleyip gevelemeden sonuca gitti...

Takım performansı dışında, kaleci Uğurcan Çakır'dan Kerem Aktürkoğlu'na kadar bireysel olarak da düşük performans sergilenince yenilgi de kaçınılmaz oldu.

2-0'lık mağlubiyet açıkçası hayal kırıklığı yarattı.

Valla enseyi karartmaya gerek yok...Önümüzde Paraguay ve ABD maçları var. Paraguay'ı geçersek, ABD mücadelesini çok farklı bir havada çok daha özgüvenle oynarız diye düşünüyorum. Hayırlısı.

2002 Dünya Kupasına da kötü başlamıştık ama sonu iyi bitti. İnşallah yine aynı başarıyı tekrarlarız...