Hiç hesapta olmayan bir beraberlik.

Muş, Kahramanmaraş ve Gebze maçlarından 7 puan çıkar, sonra git deplasmanda Fethiyespor ile 1-1 berabere kal.

Rakibin büyüğü küçüğü olmaz ama hakikaten bu beraberlik moral bozucuydu...

Neden olmadığının hem cevabını verelim, hem de Bursaspor'un bazı rakip ve oyuncuları neden bu kadar hırslandırdığını anlamaya çalışalım.

Spor müsabakaları rekabet odaklı organizasyonlardır. Zaten sporu, müsabakaları güzeleştiren, seyir keyfi veren ana unsur budur. Taktik, teknik, bireysel yetenek ve güç gibi unsurlar, farklılığı ortaya çıkaran birkaç etkenden bazılarıdır.

Evet Bursaspor Süper Lig şampiyonu, evet şu an 2.Lig Kırmızı grupta şampiyonluğun en güçlü adayı.

Fethiyeli oyuncuların bu maça motivasyonu üst düzeydeydi, bu da çok normal bir durum.

Bu sezon yeşil beyazlıların hemen hemen her maçında rakiplerin bu motivasyonunu gördük.

Hiçbir takıma ya da oyuncuya 'neden bu kadar mücadele ediyorsun ?' denilemez.

Ama bazı oyunucular kantarın topuzunu kaçırıyor.

Bir dönem Bursaspor'da oynayan Yusuf Türk ne yapmaya çalışıyor anlamadım.

Bu hırçınlık, bu bilenmişlik nedir? Oyundan çıkarken el kol hareketleri, Bursaspor kulübesine küfürler. Hiç yakışmadı. Bu hırsını keşke futbol hayatının tamamına yansıtsaydın.

Rakipler için Bursasporla oynamak bu liglerde başlı başına ayrıcalık, bunu neredeyse her karşılaşmada görüyoruz, hissediyoruz...

Gelelim maça.

En tehlikeli rakipler, genelde ligde bir hedefi olmayan takımlardır. Kağıt üzerinde kolay görünür ama sahada çok farklı bir gerçekle karşılaşabilirsiniz. Fethiyespor mücadelesi Bursaspor için böyle oldu.

Aslında maçın başında her şey yolundaydı.

Bursaspor Soner'in harika golü ile henüz 16.dakikada 1-0 öne geçmişti, ilk devrede ikiyi bulsa rakibin gardı tamamen düşecek ve yeşil beyazlılar Akdeniz havası alıp gelecekti!..

Ama olmadı.

Bursaspor Fethiye'nin tuzağına düştü.

Önce tempoyu düşürdüler. Sonuçta kaybedecek hiçbir şeyi olmayan bir takım için 1 - 0'lık skor dert edilecek bir sonuç değil, aksine umutlarını hep canlı tutan, motivasyonu artıran bir şeydi.

Bursaspor için ise tam tersi bir durum söz konusuydu.

1-0'lık skor psikolojisi özellikle 2.devrede yeşil beyazlı oyuncular için daha ağırlaştı.

Ne demek istiyorum; 'ya 1 gol yersek' düşüncesinin psikolojik ağırlığına, hücumsal zayıflık eklenince

Bursaspor'un bu görüntüsü, özellikle 60.dakikadan sonra ev sahibi ekibi daha cesaretlendirdi. Aslında gidişatı gören Mustafa Er oyuncu değişikleri ile buna müdahale etmek istedi, ama olmadı.

Bu maç, teknik taktikten çok mücadele karşılaşmasıydı.

Hamleler de buna göre yapılabilir miydi? Yapılabilirdi. Ama giren oyunculara da bir şey demiyorum.

Fethiyenin etkili olduğu dakikalarda oyunu soğutacak, gerekirse bunun için saha içinde gerilimi artıracak stratejik oyuncu değişiklerinden bahsediyorum. Mevcut oynayan oyuncular da bunu yapabilirdi..

Niyazi Özcan'ın Barış Gök'ü düşürdüğünde hakem M.Hakan Belder'in kimsenin 'neden verdin?' diyemeyeceği pozisyonda penaltı noktasını gösterse, maçın seyri değişecekti.

Bu pozisyonun 2 dakika sonrasında Fethiye 79.dakikada penaltıdan beraberlik golünü bulunca, korkulan oldu ve karşılaşma 1-1 eşitlikle sona erdi.

Yüzlerce kilometre yol gidip, yağmur altında takımlarına destek veren cefakar Bursaspor taraftarı için bu sonuç üzüntü vericiydi.

Bursaspor 2 puan kaybetti. Kalan 4 hafta öncesinde önemli bir kayıp. Ayrıca başka bir kayıp ise Eyüp ve Barış. Her iki oyuncu da kart cezalısı oldukları için Mardin maçında forma giyemeyecek.

Ama bu saatten sonra şampiyonluk yolunda yapılması gereken iki şey var. Futbolcular üzerinde oluşan baskı ve stresi yönetmek, yani sakin kalmak. İkincisi takım farketmeksizin, sahada rakipten iki misli daha mücadele etmek...