Kızgınlar.

Kırgınlar.

Üzgünler. 

Dahası kızgınlıklarıyla birlikte tepki gösterecek yer arıyorlar.

Çünkü unutulduklarını düşünüyorlar.

Haykırıyorlar.

"Hesabını yerel seçimde soracağız" diyorlar.

Bu konu öyle bir noktaya geldi ki, artık haklı olan da haksız olan da bunu dile getiriyor.

Memur maaşlarıyla kıyaslama yapıyorlar, haksızlığa uğradıklarını anlatıyorlar.

Şüphesiz bu tartışma gerçekçi bir yaklaşımla yapılmıyor. 

Zira seçim dönemi yapılan popülist politikalarla birlikte beklentiler de arttı.

Ve seçmen tarafından bir tehdit unsuru olarak görüldü.

Yerel seçimin yaklaşmasıyla birlikte de yüksek sesle dile getirilir oldu.

Esasen emekli maaşları memurlarda toplu sözleşmelerle belirlenir, diğer emeklilerin durumu da enflasyon ve refah payı gibi unsurlarla ele alınır.

En düşük memur maaşı gibi unsurlar da sosyal devlet olmamız nedeniyle önemli bir unsur.

Öyle ki; ülkemizde ödenen prim gün ve miktarı üzerinden değerlendirme yapmanın ötesine geçilmekte. 

Burada 3600 prim gün ile emekli olan ile 10000 gün üzerinden emekli olan arasında bir dengesizlik oluşmakta. 

Giderilmesi de kolay olmamakta.

Son olarak kök ücret üzerinden yapılan zamla denge kurulmak istense de memnuniyetsizlik oluşmakta.

En düşük maaş barajı olmasa 5-6 bin alacakken 7500 alması  nedeniyle zam alamamış gibi görünen binlerce emekli tepki göstermekte.

Bu tepkiler hayli ses getirmekte.

Cumhurbaşkanı Erdoğan da sorular üzerine yeni bir düzenleme sözü vermiş oldu.

Bu önemli bir işaret elbette.

Ancak bu işin sonu gelecek gibi değil.

Seçim yaklaşıyor.

Emekli de çalışan da yine popülist bir yaklaşım beklemekte.

"İyi bir zam gelmezse...." diye başlayan sözler duyulmakta.

Dolayısıyla öyle bir ortama geldik ki, alım gücünün düşmesiyle beklentiler de arttı.

Ve memnun edici zamları görme ihtimali azaldı.

Ne yaparsanız yapın; beğenmeme ihtimali söz konusu.

Bu nedenle de bu konuda çözüm zor.

Tüm tarafları memnun etmek zor.

Artık bu noktada iş barışını sağlamak da kolay değil.

Özellikle seçim dönemlerinde...