Bazen insan, yaşadığı durumların içinden çıkamaz hale gelir. Tam da böyle anlarda, küçücük bir farkındalık doğar içinde. Bulunduğun yerden, içinde bulunduğun halden memnun olmadığını fark edersin ve uzaklaşmak istersin. Bu, kimi zaman içsel bir huzur arayışı, kimi zaman da fiziksel bir farkındalığın yansımasıdır. Hatta bunun spiritüel yaşamda da bir karşılığı olduğuna inanıyorum.

Son zamanlarda yaşanan savaşlar, ülkeler arası anlaşmazlıklar ve bunların dünyaya yansıyan görüntüleri bize birçok duyguyu yeniden öğretir oldu. Aslında en temelinde, insan olduğumuzu ve hayatta kalma mücadelesini ne kadar yoğun verdiğimizi fark ediyoruz. Son yıllarda bu mücadelenin giderek ağırlaştığını görmek mümkün. Kendi yaşadığım duygu durum değişimleri de bu farkındalığı daha da derinleştirdi.

Pandemi... 2019 yılında başlayan koronavirüs sürecinden sonra, özellikle Türkiye ve Avrupa'da yaşayan insanların köklü bir değişimden geçtiğini düşünüyorum. Herkes bir şekilde mücadele etti, etmeye de devam ediyor. Ama bu süreç en çok insanın psikolojisini etkiledi. Belki de en büyük kırılma burada yaşandı. Çünkü insanlar sadece sağlıkla değil, yalnızlıkla, belirsizlikle ve korkuyla da baş etmeye çalıştı.

Bu süreç bize çok şey aldı. İnsan ilişkileri zayıfladı, dostluk kavramı sorgulanır hale geldi. Ticaret değişti, güven azaldı, haksız kazanç neredeyse normalleşti. Eskiden garipsediğimiz birçok şey artık sıradan geliyor. İşte asıl mesele de burada başlıyor zaten.

Alışmak... İnsan en çok da olumsuzluklara alıştığında değişiyor.

Ama bütün bunların ortasında yine o "küçük an" var. Belki bir durup düşünmek, belki bir şeyleri sorgulamak, belki de sadece "ben ne yapıyorum?" diye kendine sormak... Çünkü değişim dediğimiz şey büyük kırılmalarla değil, o küçük anlarla başlıyor. Fark ettiğin an, aslında her şeyin başladığı yer.

Ve eminim ki kendini bilen birçok insan zaman zaman durup düşünüyordur: "Ben neredeyim, ne yapıyorum?" diye. Bazıları bu sorgulamanın ardından radikal kararlar alır, bulunduğu her şeyi tersine çevirir. Bazıları ise yapabilecek başka bir şey olmadığını düşünerek hayatına devam eder.

Belki buna cesaret diyebiliriz, belki özgürlük... Belki de biraz, sisteme boyun eğmemek olarak görmek gerekir.