Bu soruyu gerçekten kendimize hiç sorduk mu? "Hayvanları nasıl kontrollü beslemeliyiz?" Cevap kulağa basit gibi geliyor ama hiç de öyle değil.

Son günlerde hepimizi sarsan bir karar açıklandı. İstanbul Valiliği'nin yayımladığı genelgede, haşere ve kemirgen popülasyonundaki artış, çevre kirliliği ve ekolojik dengenin bozulması gerekçe gösterilerek, sokak köpeklerinin kontrolsüz bir şekilde beslenmesinin yasaklandığı duyuruldu.

Peki, bu ne anlama geliyor? "Beslemeyin" mi deniyor, yoksa "besleyin ama kontrol edin" mi? Açıkçası, insanın aklıyla adeta alay eden bir belirsizlik...

Şöyle düşünelim: Sokakta yürürken karşınıza açlıktan bitkin düşmüş bir hayvan çıktı. Elinizde yarım kalmış bir simit var. Bunun ne kadarını vereceksiniz? Lokmayı mı sayacaksınız? Hayvanın kaç saattir aç olduğunu bilmeden "ölçülü" besleme nasıl yapılacak?

Yasa var ama ölçü, sınır, yöntem yok. Bu belirsizlik de toplumda korkuya dönüşüyor. İnsanlar artık sokakta bir hayvana yardım ederken bile "Ya biri kameraya çekerse?", "Ya ceza yersek?" endişesi yaşıyor. Bu mudur istenen?

Oysa yürürlükteki Hayvanları Koruma Kanunu, sahipsiz hayvanların aç ve susuz bırakılmasını yasaklar. Kanunda "besleme yasağı" diye bir madde yoktur. Ayrıca kanun, bu hayvanların korunmasını, bakımını ve kısırlaştırılmasını yerel yönetimlerin görevi olarak tanımlar.

Genelgede bir de "kamu alanları dışında besleyebilirsiniz" deniyor. Peki kamu alanı olmayan yer neresi?

Okullar, parklar, sokaklar, caddeler... Bunların hepsi kamu alanı değil mi? O zaman biz bu hayvanları nerede besleyeceğiz? Şehirde kamusal olmayan alan neredeyse yok.

Sorular çok... Kafaları kurcalayan, çözülmesi gereken onlarca konu var. Çünkü çözüm bizim bireysel çabalarımızla sınırlı; asıl sorumluluk belediyelerde. Toplumun da beklentileri net:

Kısırlaştırma çalışmalarının yaygınlaştırılması,

Aşılama ve tedavi süreçlerinin düzenli yürütülmesi,

Sahipsiz hayvanlar için uygun barınakların oluşturulması,

Hayvan hakları ve merhamet konusunda toplumsal farkındalık eğitiminin artırılması.

Bütün bunlar yapılmadan yalnızca "beslemeyi yasaklamak" çözüm değil; üstelik vicdani değil.

Oysa dinimizde hayvanlara merhamet etmek en büyük iyiliklerden biri sayılır. Peygamber Efendimiz (s.a.v.), çölde susuzluktan dili sarkmış bir köpeğe ayakkabısıyla su veren günahkâr bir adamın, bu küçük ama içten merhamet davranışı sayesinde Allah'ın rızasını kazandığını ve günahlarının bağışlandığını anlatır.

Bu örnek bize şunu hatırlatır: Merhamet bazen küçücük bir davranışta gizlidir ama karşılığı çok büyüktür.

İşte tam da bu yüzden, hayvanları aç bırakmayı "çözüm" diye sunan hiçbir yaklaşım ne insanidir ne vicdanidir ne de sürdürülebilirdir.