Hani sık sık "Nerede o eski bayramlar?" deriz ya... Aslında bu söz artık sadece bir nostalji cümlesi olmaktan çıkıp, gerçek bir özleme dönüşmüş durumda. Özellikle de 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı için... Artık görüyorum ki bu anlamlı gün, eskisi gibi coşkulu ve unutulmaz anlara sahne olmuyor.

Eskiden resmi bayramlarımız adeta bir şölen havasında kutlanırdı. Stadyumlar dolup taşar, rengârenk kıyafetler içinde öğrenciler büyük bir uyumla gösteriler sergilerdi. Aylar öncesinden başlayan hazırlıklar, çocuklar için ayrı bir heyecan kaynağıydı. Provalar yapılır, öğretmenler büyük bir özveriyle öğrencilerini bugüne hazırlar, veliler ise gururla çocuklarını izlemek için o günü beklerdi. O atmosfer sadece bir kutlama değil, aynı zamanda birlik, beraberlik ve milli duyguların en yoğun hissedildiği anlardı.

Bugün ise ne yazık ki bu coşkunun giderek azaldığını görüyoruz. Duyduğuma göre, son zamanlarda yaşanan bazı üzücü okul olayları ve güvenlik endişeleri nedeniyle pek çok okul kendi bünyesinde düzenlediği etkinlikleri bile iptal etmek zorunda kalıyor. Elbette güvenlik her şeyden önemli; ancak çocukların bu özel günleri yaşayamadan büyümesi de ayrı bir kayıp değil mi?

Çocukların ve gençlerin bu tür bayramları yaşayabileceği kaç fırsat var ki? Hayatları boyunca belki de sayılı kez bu heyecanı tadacaklar. Mustafa Kemal Atatürk'ün çocuklara armağan ettiği bu anlamlı günün ruhunu doyasıya hissedememeleri insanı derinden düşündürüyor. 23 Nisan sadece bir tatil günü değil; çocuklara verilen değerin, geleceğe duyulan umudun ve milli egemenliğin simgesidir.

Çok şanslıyım ben çocukken bu bayramları dolu dolu yaşadık. O günlerin heyecanı, sabah erkenden hazırlanıp okulun yolunu tutmak, arkadaşlarla birlikte aynı heyecanı paylaşmak hâlâ hafızamda capcanlı. Şimdi ise çocuklarımızın ve gençlerimizin bu duyguları ne ölçüde yaşayabileceğini kestirmek zor. Belki de ileride onlar da "Bizim zamanımızda bile daha farklıydı" diyecekler.

Bir diğer düşündürücü konu ise stadyumların artık bu tür etkinliklere ev sahipliği yapmıyor olması. Neden bugün o büyük alanlarda sadece futbol maçları düzenleniyor da öğrencilerin gösterilerine yer verilmiyor? Oysa bu organizasyonlar sadece bir gösteri değil, aynı zamanda toplumsal birlikteliği güçlendiren önemli etkinliklerdi.

Belki şartlar değişti, belki zaman farklı bir yere evrildi; ama yine de bu bayramların ruhunu tamamen kaybetmemek gerekiyor. Çocukların gülüşleri, sahnede sergiledikleri o masum heyecan ve birlikte yaşanan o güzel anlar, bir toplumun geleceği için en değerli kazanımlardan biridir. Umarım ilerleyen yıllarda bu coşkuyu yeniden canlandırmanın bir yolu bulunur ve çocuklarımız bu özel günü hak ettiği gibi yaşayabilir.