Ekonomi Köşesi'nden merhaba...

Bir tarafta çiftçiler, diğer tarafta bankalar ve öbür tarafta da borçlar...

Geçenlerde bir çiftçiyle sohbet ettim.

Anlattıkları önemliydi:

"Artık toprağa değil, borca bağlıyız."

Son yıllarda bankalara olan borcun katlandığını söylüyor.

Ve ekliyor:

"Ürün ekerken, "yağmur yağar mı?" diye değil de, "faizi nasıl öderim?" diye düşünüyorum."

Biraz daha derine inersek;

Zira denklem bozuk...

Döviz kritik...

Mazot pahalı, gübre desen ithal, tohum desen o da dışa bağımlı...

Dolayısıyla maliyet dövizle...

Gelir desen Türk Lirası ile...

Ürün fiyatı ise iç piyasaya sıkışmış durumda.

Diyor ki; "Şimdi bu tablo sizce ne kadar sürdürülebilir?"

TÜİK verileri, tarım girdi fiyatları ile ürün fiyatları arasındaki makasın çiftçi aleyhine açıldığını gösteriyor.

Yani çiftçi kazandığından fazlasını harcıyor.

Aradaki fark: Borç!

Ama bu borç ayakta kalmak için üretim için değil.

Tarım politikası fiyat istikrarı, girdi maliyetleri ve finansman modeli ile birlikte konuşulmalı, sadece destekler üzerinden değil.

Baktığınızda çiftçiye verilen destekler; mazota, gübreye ve bankaya yani piyasaya geri dönüyor...

Çiftçinin cebinde kalmıyor.

Velhasıl...

Sürdürülebilir üretim zorlanıyor...

Faiz indirimi... Ama o da tek başına çözüm değil maalesef...

Kontrol altına alınmayan girdi maliyetleri...

Ötelenen borçlar...

Girdi maliyetleri kontrol altına alınmadan, borç sadece ötelenir.

Unutmayalım ki;

Gıda güvenliği zorunluluk...Stratejik bir mesele...

Çiftçinin bilançosu iyi değilse, bu sadece çiftçinin sorunu değil.

Hepimizin meselesi...

Ne dersiniz?