"Bir fincan kahvenin kırk yıl hatırı var" demiş atalarımız.

Eski gelenek ve göreneklerimizde yer alan misafire verilen değer, mutlu etme duygusunu sonuna kadar hissettiğimiz etkileyeci atasözlerimizden biri...

Bu kez yazıma sık kullandığımız bu sözle başlamak istedim. Her geçen gün hızlı bir şekilde gelişen yapay zeka ve teknoloji ile birlikte gerçekten mutlu olabiliyor muyuz

Geleneklerimizi yeterince yaşatabiliyor muyuz?

Şöyle bir geçmişe gidelim. Eskiden bir bebek dünyaya geldiğinde evlerde tatlı bir telaş olurdu... Anne doğum yaptığında tüm aile seferber olur, bebeğin dünyaya gelişi adeta bir şölene dönüşürdü. Babaanneler, anneanneler, teyzeler, halalar toplanır, birlikte yapılan lohusa şerbeti ile evler mis gibi şerbet kokardı. Birbirine karışan tarçın ve karanfil kokusu ile mutluluk harmanlanır, annenin sütünü arttıracak ne varsa yapılır itinayla yedirilir ve içirilirdi.

(Bu arada; emziren annelere, o süreçten geçen bir anne olarak günde 2 ya da 2.5 litre su içmelerini öneririm. Bana da doktorum tavsiye etmişti o yüzden rahatlıkla tavsiye edebilirim.)

Aslında bu gelenekler değişime uğrayarak yine devam ediyor. Eskiden şerbetler evleri kokuturken şimdi dışarıda tutulan mekanlar da ikram edilir oldu.
Ya da doğumla birlikte süslenen hastane odalarında...

Bütçeye göre şekillenen organizasyon şirketlerinin mekanları peri masalını andıran dokunuşları ise özellikle sosyal medyada beğeni yağmuruna tutuluyor.
Geleneklerimizde olmayan ve sonradan dahil olan henüz doğmamış bebeğin cinsiyetini öğrenmek için yapılan "cinsiyet belirleme" partileri. Doğuma yakın düzenlenen "Baby Shower" organizasyonları. Binlerce yıllık geçmişe sahip kına gecelerinin yanına günümüzde batı geleneklerinden olan bekarlığa veda partilerinin eklenmesi. Üstelik bu anların sosyal medya paylaşımlarında öne çıkması için süslemelerden, özel pasta seçimine ve mekan konseptine kadar ciddi maliyet gerektiren bir organizasyona dönüşmesi.
Peki neden geleneklerimiz giderek değişime uğruyor ve başka kültürlerin geleneklerini benimser olduk. Kendi kültürümüzün sıcaklığı ve samimiyeti varken...
Ben size durumu özetleyeyim. Hepsi sosyal medyada birkaç beğeni alıp, çevreye kendimizi kanıtlama çabası.
"Akım" denilen durumun taklit edilerek tekrarlanması diyebiliriz. Mutlu anlarımızı doyasıya yaşamaktan çok o anları videoya çekmek, fotoğraflandırmak her şeyden önce geliyor. Başkalarına gösterme istediği. Psikolojide elbet bunun bir karşılığı vardır...

Asıl mesele kutlamanın biçiminin değişmesi değil tabi ki... Anlamının unutulmaması ve başkası için değil kendi mutluluğumuz için yapılması...
Geleneklerimiz, bir kerelik yapılan eğlence olarak görülmemeli...

Geçmişten günümüze taşınan bizi birbirimize bağlayan gönül köprüsü diyebiliriz.
Lütfen beni sosyal medya karşıtı olarak görmeyin, elbette aynı hisleri ben de yaşayanlardanım: "Beğenilme arzusu"

Şunu da belirtmek isterim. Değişen zamana uyum sağlamak, sevdiklerimizle birlikte mutlu anlar biriktirmek kısmında kimsenin hayatı nasıl yaşayacağına karışacak değiliz. Sadece kendi kültürümüzü, özümüzü unutmayalım, unutturmayalım yeterli... Bu arada en güzel anlarımızı güzelleştirerek özel kılan organizasyon şirketleri sizler de iyi ki varsınız.

Toplum olarak tüketim kültürünü birlikte yaşıyoruz ve giderek küreselleşmiş durumda. Bir uzman değilim ama acilen bilinçli tüketim kültürüne erişmeye ve sadece kendimizi mutlu etmeye ihtiyacımız var.

Sebahattin Ali'nin dediği gibi;
"Satın alınamayan şeyleri severim ben.
Deniz gibi,
Gökyüzü gibi,
Ay gibi,güneş gibi,
Ve en önemlisi sevgi gibi"