"Dün gece çok aradım

Aradım bulamadım

Kör olası çöpçüler

Aşkımı süpürmüşler"

Karşılıksız bir sevgi üzerine yazılmış olan bu şarkı, ilk günkü gibi popülaritesini hiç kaybetmedi... Erkin Koray'ın yorumuyla da "Çöpçüler'i" hala büyük bir zevkle dinlenmeye devam ediyoruz... 'Eski şarkılar bir başkaydı' dediğinizi duyar gibiyim. Aslında eskiye duyulan özlem bir yaşlılık belirtisi değil kanımca. Sadece geçmişte mutlu olduğumuz anları hatırlayıp huzur buluyoruz hepsi bu...

Eskilerden bahsetmişken gelelim bugünkü yazımın konusuna. Yapımı saatler süren, sabrın ve emeğin ilmek ilmek işlendiği "ot süpürgeler"...

Her hanede mutlaka iki tane ot süpürge bulunurdu. Biri kapı önü, diğeri de ev için. Geleneksel ot süpürgeleri, tıpkı evin hamarat kızı gibi ve temizliğin yıldızı olarak tanımlayabilirim. Köşe bucak her yere kolayca girmesiyle kültürümüzün vazgeçilmeziydi.

Halıların, yerlerin ve bahçelerin bilek gücüyle süpürüldüğü ve bir yandan süpürürken diğer yandan havalanan tozların yeniden etrafa saçıldığı yıllar... Kim sorarsa temizlik yapılıyordu... Zemini ıslatarak süpürmek temizliğin en önemli püf noktasıydı.

Şimdilerde teknolojinin gelişmesiyle birlikte elbette robot süpürgeler hayatımızı kolaylaştırıyor. Ve sağladığı konforu inkar edemeyiz...

Ancak, bir zamanların olmazsa olmazı ot süpürgeler, maalesef ki yok olma tehlikesiyle karşı karşıya...

Kentin en eski ve en işlek caddelerinden biri olan Cumhuriyet Caddesi'nde bu mesleğin son temsilcilerini görmek mümkün. Kapı önlerine asılan boy boy süpürgüler, teknolojiye karşı yenilse de bizlere sessizce tarihi fısıldamaya devam ediyor. Belki bir çığlık ya da bir bekleyiş...

Usta ellerde uzun uğraşlar sonucu pek çok aşamadan geçen ot süpürgeleri, yeni neslin ne yazık ki tanımadığını belirten esnaflara göre mesleğe ilgi de yok, talepte. Haliyle talep olmayınca üretim de yavaşlıyor. Teknolojinin galip geldiği mesleği yeni nesil maalesef ki tanıyamayacak gibi görünüyor. Belki bir nostalji müzesinde kim bilir?

Aslında konu sadece ot süpürgesi ya da nostalji değil... Her bir sanat dalının kültürümüzü yansıtan kıymetli bir değer olduğunu biliyoruz. Hele ki geleneksel el sanatlarımızın birer birer yok olması, genç kuşakların yeterince ilgi göstermemesine ilişkin hepimizin sorumluluk alması gerekiyor...

Başta yerel yönetimler olmak üzere vatandaşlar olarak ustalarımıza gerekli destek verilmeli. Çırak yetiştirme konusunda da gençler teşvik edilmeli ve bu değerler yeni nesillere bilinçli bir şekilde aktarılmalı...

Destek olunmadığı takdirde geriye sadece anılar kalacak.

Unutmamalı;

"Sanatsız kalan bir milletin hayat damarlarından biri kopmuş demektir."

- Ulu Önder Gazi Mustafa Kemal Atatürk