Elif Ayla: Bugünün büyükleri çocukluklarını söküp attı(ÖZEL HABER)

HABERMERKEZİ/BURSADABUGÜN.COM

Doku Koleji'nin davetlisi olarak Bursa'ya gelen yazar, Bursada Bugün'e özel açıklamalarda bulunarak, çocuk ve kadın hikayeleri yazmayı sevdiğini söyledi. İçinde bir yerde kaybolmayan bir çocuk olduğunu vurgulayan Ayla, "Bütün çocukluk anılarım taze, içi oyuncak dolu çekmeceler ortada duruyor.  Çocuk duygularını unutmadığım için kendimi yetişkinden çok çocuğa yakın buluyorum. Onun için de çocuğa yazıyorum. Çocukların duyma frekansındaki ritmi çok seviyorum" dedi.



RAHİMDEN UTANIYORUZ

Yetişkinlerin ritimle sorunları olduğunu söyleyen Elif Ayla, "Yetişkinler büyümenin bir tür sınıf geçme olduğunu düşünüyor. İçlerinde hala bir çocuk dolaşırsa sınıfta kalmış gibi hissediyorlar. Büyümek ve başarmak orada öylece dururken de çocuklar için yazmak ya mümkün olmuyor, ya da yazılan şey aslında çocuklara göre olmuyor. Çünkü yetişkince yazılan şeylerin müziği yok. Notasızlar. Halbuki insanların dünyada duyduğu ilk şey müzik.


Anne kalbinin sesi. Eşsiz bir senfoni. Güven şarkısı. Ritim insana çok iyi gelen ve anne karnında hissettiren şeydir. Edebiyatı da gerçek kılan şeylerden biri de aslında budur. Fakat  yetişkinler ritmi unuttuklarında ya da ritimsiz şeyler yazdıklarında bunun ciddi ve doğru olduğunu düşünüyor. Ama çocukta böyle bir şey yok. Çocuk rahme hala öyle yakın ki, oraya yakın olan, rahmi olan o şeyden utanmıyor. Kendi içsel şarkısını keyifle söylüyor." diye konuştu. Edebiyatın işitsilerek yapılanını sevdiğini söyleyen Ayla, kurmacanın ağzından çıkanı duyma meselesi olduğunu belirtti.



BÜYÜMEK KELİMELENMEKTİR

Çocuk ve çocukluk kavramlarının değişmesini de değerlendiren Ayla, "Önce büyükler değişti. Çocukluklarını söküp atmak istediler. Büyümeye bakışımız değişti. Büyümenin, hacimsel olduğunu zannediyoruz. Halbuki dışsal olarak büyüyen insanın, içindeki çocukla birlikte derinleştiğini düşünebiliyor musunuz, ne kadar mutlu olurduk. Büyümek özümüzün büyümesi, genişlenmesi ve hatta kelimelenmesi bana göre.


Çocukların iki yaş hırçınlığı gibi, anladığımız ama uygun kelimeler bulup da konuşup anlatamadığımız duygular bizi hırçınlaştırır. Bana göre çocuklara yazmak, çocuklarla olmak, çocukluğumuzun duygularını, hazinemizdeki kelimelere sarmalayıp, sihirli bir tepside herkesle paylaşma sanatı. Çocuk çocuk konuşmak, o tepsideki en güzel şeylerden biri" diyerek çocuklara ve çocuk kitaplarına bakışını açıkladı.