Diyarbakır Anneleri, Kadınlar Günü'nde evlat nöbetlerini sürdürüyor

Yaz-kış demeden 3 Eylül 2019'dan bu yana eylemlerini sürdüren anneler, direnişlerinden bir an olsun vazgeçmeden Kadınlar Günü'nde bir araya geldi.

Çocuklarının dağa kaçırılmasından HDP'yi sorumlu tutan aileler, il binası önünde büyük bir dayanışma gösteriyor.

Farklı şehirlerden gelen ailelerin evlat nöbeti, bugün bin 283 güne ulaştı. Eylem sayesinde 39 aile, evladını terörün pençesinden kurtarmayı başardı. 

"8 Mart Kadınlar Günü hani bizim günümüzdü"

Adana'da kaldıkları dönemde götürülen kızı için evlat nöbetinde olan anne Pınar Biçer, Van'dan geldiğini ve evlat nöbetinde olduklarını söyledi.

Kızının 2015'te HDP'liler tarafından kandırılıp terör örgütü PKK tarafından da dağa kaçırıldığını iddia eden anne Biçer, şöyle konuştu:

2015'ten bu yana kızımın peşindeyim, ölsem de kızımın peşini bırakmayacağım. HDP götürüp PKK'ya satmış, kızım da kadındır. İnsan haklarına sesleniyorum; bunlar da kız çocukları değil mi? Biz göz önünde bulunduruyoruz, gözyaşlarımız su gibi akıyor. 8 Mart Kadınlar Günü hani bizim günümüzdü? Kızım da bir kadın, götürmüşler mağaraya 'Ya öl ya da öldür' diyorlar.

Ben kızımı fakirlikle, babası çobanlık yaparken büyütüp bu yaşa getirdim. Kızımı benden aldılar, hayallerimi çaldılar. Ben sonuna kadar buradayım, eylemimi bırakmıyorum. Kızım Gülcan eğer beni görüyorsan devlet güçlerimize teslim ol. Tutuklama yok, işkence yok, seni kandırıyorlar. Bütün kadınları çağırıyorum, çadırımızın yolunu tutup bize destek versinler.

"Günlerimiz yok, bayram seyran yok"

2010 yılında 17 yaşındayken kaçırılan oğlu Mahmut için nöbete katılan anne Bedriye Uslu ise oğlu götürüldüğünde lise son sınıf öğrencisi olduğunu ifade etti.

Oğlunun 14 Nisan'da sabah saat 10.00'da okula gitmek için çıktığını aktaran anne Uslu, şu ifadeleri kullandı:

8 Mart Kadınlar Günü, kızların dağda ne işi var? Ne hakla bu kızları anne ve babalarından ayrı koydular? Götürüp dağa taşa mahkum ettiler. Kızların yeri evleri anne babalarının yanı, evlenip yuvalarını kuracaktılar. Ne hakla kız ve erkek çocuklarını aldılar, bizden ayrı koydular? Bir kadın ve anne olarak günlerimiz nerede bizim? Günlerimiz yok, bayram seyran yok, hep bu çocuklar üzerinden ağlıyoruz. Gecemiz gece değil, gündüzümüz de gündüz değil. Başımızı yastığa koyuyoruz, uyku gözümüze girmiyor.