Bursa'da tezgâhına 35 yıldır 'gözü gibi bakıyor' (ÖZEL HABER)

ERCAN ÇALIŞIR / BURSADA BUGÜN

Bursa'nın tarihi Uzun Çarşısı'nda, Eski Belediye Binası tarafından girildiğinde çarşının hemen girişinde, 1989'dan beri aynı kişi tezgâh açıyor. 4 yaşından beri gözleri görmeyen Vahdettin Öztürk, fabrikadan emekli olduğundan beri çarşıdaki tezgâhının başından ayrılmıyor.

35 yıllık bir hikâye Vahdettin Amca'nın hikâyesi. 4 yaşından beri gözleri görmeyen Vahdettin Amca, fabrikadan emekli olduktan sonra geçmiş tezgâhın başına. Âdeta müşterilerini kalp gözüyle süzerek samimiyet kuruyor. Onun sattığı ürünleri, özellikle çarşı esnafı, Vahdettin Amca haricinde başka bir yerden temin etmiyor. 1989 yılında fabrikadan emekli olduktan sonra mandal satmaya başlayan Vahdettin Amca akabinde çorap satmış en nihayetinde şu an ki ürünleri satmaya devam ediyor. Gözleri görmese de 4 duvar arasında kapalı kalamayan Vahdettin Amca, açık alanda, temiz havanın tadını, çarşı esnafı ile sohbet ederek ve müşterilerine satış yaparak çıkarıyor. Gözlerinin görmemesini bir engel olarak görmeyip âdeta hayatın tadını çıkarıyor.

"1989 yılından beri burdayım" diyerek sözlerine başlayan Vahdettin Öztürk, "Mandal satmak ile başladım sonra çorap satmaya en sonunda gördüğünüz ürünleri satmakla  devam ettim. Allah'a şükür, çalışmaya alıştığım için boş kalmıyorum. Açık havaya çıkıp temiz hava almaya alıştım. Evde duramıyorum. Eve kapandığım zaman cezaevinde gibi hissediyorum. İnsanlar gelip geçiyor, selamlaşıyoruz. Günler geçiyor bu şekilde. Ailemden birini kaybettim yakın zamanda, onun için biraz sıkıntılı hissediyorum. Bir oğlum var, beraber yaşıyoruz" derken, gözlerini 4 yaşında iken çiçek hastalığı geçirdiğinde kaybettiğini söyleyerek sözlerine şöyle devam etti; "4 yaşında kuzenimle beraber çiçek hastalığından gözlerimiz kapanmış, birkaç gün sonra kuzenimin gözleri açılmış fakat benim gözlerim açılmamış. Köyde bir şifacı varmış. Benim gözlerim için, 'Tavuk yağı sürün, açılır' demiş. Annemler de sürmüş ve 1-2 gün açılmış daha sonra tekrar kapanmış, bir daha açılmadı. Körler okulunda orta ikiye kadar okudum. Fabrikada çalışarak emekli oldum. Aileme hep, 'Bu çocuk size bakar' demişler. Öyle de oldu. Günlük 50-60 TL kazanıyorum. Paradan ziyade açık ve temiz hava için tezgâh başındayım. Dediğim gibi eve kapandığımda cezaevinde gibi hissediyorum."