Nöbetçi Eczaneler
Erol Taş: ''Çocuklar henüz annelerini hastanede sanıyorlardı ama...''
18 Ağustos 1965, Erol Taş için unutamayacağı kara günlerden biri olmuştu. Vakit akşam üzeri... Odadan çıkan hemşire, hastane koridorlarında dolaşan adama başıyla işaret ediyor "Erol Bey gelir misiniz?" Erol Taş odadan içeri giriyor. Uzun seneler aynı yastığa baş koyduğu karısı, kurtulamadığı amansız hastalığın pençesinde hayata gözlerini kapıyor... Ve artık Erol, çocuklarının hem babası, hem de annesi oluyor.
"Baba Karnım Acıktı"
Küçük Metin ağlamaya başlamıştı. "Baba karnım acıktı." diye sesini duyurmaya çalışıyordu. Erol Taş bir taraftan masayı hazırlarken, "Çamaşır ve banyo günleri hep böyle oluyor. Yemek saati gecikiyor." diyordu. Masa hazırdı.
Çocuklar masanın etrafında yerlerini aldılar. Erol çocukların tabaklarını hazırladı. Hep beraber oturup yemeye koyuldular.
Gönül: "Babacığım makarna çok güzel olmuş. Hep bize bundan pişir emi?" diyordu. Erol da "Her gün makarna olur mu kızım. Sonra bıkarsın. Bugün kolayıma geldi. Onun için makarna pişirdim." diyordu.
Son Güncellenme: 2016.01.13 16:55
Kategori: Yaşam
Öne Çıkan Galeriler
