10 Haziran 2019 Pazartesi, 09:24

Arkadaşıma gönder
Favorilerime ekle
Bu yazıyı yazdır
Yazı boyutu
Ekin Kopal

Kanatlarım var ruhumda

Ekin Kopal

ekinkopal@bursadabugun.com

Çocuk gelişimiyle ilgili okurken önce kendi çocukluğumla ilgili düşünmeye başlıyorum, verilen örnekleri kendime göre ölçüp biçip, kesip, giyiyorum.

Anneliğe doğru değil de çocukluğuma doğru bir yolculuğa çıkıyorum sanki.

Davranışlarımın nedenlerini buluyorum kendimce, elime keskin bir neşter alıp gözüm kapalı kesip biçiyorum bazen kendimi.

Canım acımıyor nedense.

Keşkelerimle vedalaşmaya çalışıyorum.

Kendimden kardeşime geçiyorum, ordan anneme. Bazen okuduklarımı onlara da gönderiyorum ama benim kadar meraklı olmuyorlar bir paragraf yazıdan teşhis koymaya.

Sonra okuduklarımın sağlamasını yapmaya devam ediyorum hayatımdaki diğer çocuklarla.

Suya düşen taşın yarattığı halkalar gibi bilgiler de beynimde halka halka yayılırken daha fazla kişiyi çekiyor içine.

Kendimce analizler yapıyorum.

Yolda, kumsalda, markette, alışveriş merkezinde gördüğüm anneleri, babaları, büyükanneleri, dedeleri, çocukları gözlemliyorum.

Öğrendiğim bilgi beynimdeki yerine oturmadan bir süre geziyor benimle, içime sinene kadar üzerinde düşünüyorum.

Çocuklarla ilgili düşünmek insanlarla ilgili, hayatla ilgili, kendimle ilgili düşünmek demek aslında.

Çocukluğa inmeden anneliğe çıkılmıyor belki de, bilmiyorum.

Çocukluğunla barışmadan, çocukluğunun başını okşamadan büyünmüyor, büyümeden de anne baba olunmuyor.

Mükemmel miyim?

Değilim.

Olamayacağımı biliyorum.

Benim gayretim, hep daha iyi olmaya, yarışım sadece kendimle.

"İnsanın kanadı, gayretidir." demiş Mevlana.

Kim bir kuşun mükemmel olmadığını iddia edebilir ki?

Yeter ki çabası olsun uçmaya.

Mükemmel bir anne olamasam da olduğum halimle kızım için en iyi anne olduğumu biliyorum.

Sen de bil, olur mu?

Yeter ki kanatların olsun ruhunda.