Bursada Bugün Bursa haber bursa haberi bursa haberleri Bursa

16 Eylül 2020 Çarşamba, 08:39

Arkadaşıma gönder
Favorilerime ekle
Bu yazıyı yazdır
Yazı boyutu
Ekin Kopal

Bir ömür boyunca büyüyebilir mi insan ?

Ekin Kopal

ekinkopal@bursadabugun.com

Büyümek 18 yaşına gelince bitiyor zannederdim küçükken.
Hiç bitmiyormuş meğer, yeni bir şey öğrendiğim her gün biraz daha büyüyorum.

Lisede söylediklerimin, karşımdakinin kafasındaki fikirleri değiştirebileceğini düşünürdüm örneğin. 
Saatlerce konuşurdum arkadaşlarımla.
O yaşlarda yaşadıklarına da, söylediklerine de, düşündüklerine de fazla anlam yüklüyor insan.
Tartışacaklarımız da, anlatacaklarımız da, kahkahalarımız da bitmezdi...

Üniversiteye geldiğimde insanların fikirlerini kolay kolay değiştiremeyeceğimi öğrendim, özellikle de mantıkla değil, kalple inanılan konularda.
İç tartışmalara yoğunlaştım, başkalarıyla tartışmayı yavaş yavaş bıraktım.
Yaşadıklarımın başkalarınınkiyle hemen hemen aynı olduğunu anladım. 

Çalışmaya başladıktan sonra kendimi fazla önemsediğimi fark ettim yaptıklarımı beğendirmeye, onay almaya çalışırken.
Sonra kendime yetmemeye, hep daha fazlası için kendimi zorlamaya başladım.
Daha fazla sorumluluk, daha iyi şirket, daha iyi maaş, daha çok gelişim fırsatı, daha çok çalışmak...

Bir gün deniz kıyısında otururken bu "daha" ların sonu olmadığını fark edip, bir süre kendi denizlerimde yüzmem gerektiğini anladım.
İstifamı verdim hiç düşünmeden.
Kendimi var ettiğim şeyin bir iş tanımı, bir meslek, bir etiket olmadığını öğrenmiştim çünkü.
İş kurdum, sıfırdan bir şeyi var edebileceğimi öğrendim, "olmaz!" dediklerinin olabileceğini öğrendim, konfor alanımı terkettim, özgürleştim.

Sonra bir bebek getirdim dünyaya, 
ben de bir anne olarak tekrar doğdum...
Okudum, deneyimledim, düştüm, kalktım.
Çocuğumu olduğu gibi kabul etmek için; zorlamamak, saygı duyabilmek, kendi akışında yaşamasına izin vermem gerekiyordu. 
O'nu ne kadar olduğu gibi kabul edebilirsem, yaratıcılığını, iç motivasyonunu, özgüvenini ve iç disiplinini o kadar geliştirebileceğimi biliyordum ama onun için ilk adımın kendimi olduğum gibi kabul etmek olduğunu öğrendim. 

Her zaman doğru davranamadığımı, 
okuduklarımla yaşadıklarımı bağdaştıramadığımı, 
mükemmel olmadığımı ve olamayacağımı kabul ettim...

Okul bitince mezun olacağım sanırdım, 
halbuki ömürlük öğrenciymişim ben.
Diplomalar sadece iş hayatına atılmayı kolaylaştıran kağıt parçalarıymış.
Yaş aldıkça değil, öğrendikçe büyünülürmüş.
Manevi olarak büyüyebilmek, sert köşelerini törpüleyebilmek, esneyebilmek, özür dileyebilmek, haklı çıkmak için değil anlamak için dinlemek en büyük erdemmiş.
18'e girmek için gün sayan Ekin'e selam olsun! :)